Anino't Panaginip ni Eliah :3

Pahina 3

“Eliahhh…” papalapit ang tinig. Tila boses ng isang matandang babae.

“Huh..!” Dumilim ang paligid. Natakpan ng makapal na ulap ang buwan. Pumayapa ang kanina’y tila ipu-ipong hangin. Tumahimik din ang mga maliliit na huni ng kung anong uri ng mga hayop.

Lumangitngit ang pinto ng aking silid at bumukas, pumasok ang lola ko na tangan ang tiringking ilaw. Saka lang namalayan ko na nasa loob lang pala ako aking silid.

“Eliah, apo ko, hindi ka pa ba natutulog? Aba e, hating-gabi na ah.” Anang lola ko na nasa may pintuan ng aking silid.

“Hoo? A…e…nakatulog na po ako, lola, na…nagising lang po ako at gusto ko sanang isara ang bintana, parang nakaramdam kase ako ng ginaw eh…”

“O, siya sige, ako na apo ang magsasara ng bintana para ‘di ka na tumayo.” Ani lola at tinungo niya ang bintana.

Napansin kong parang may hinagis na bagay sa labas ng bintana ang lola bago niya tuluyang isara ang mga ito. Kapagkuwa’y humarap sa akin at ngumiti na hawak pa rin ang tiringki.

“Sige na apo, matulog kana ule, wala na ang hangin.” Bahagya pang itinaas ni lola ang kumot ko bago siya tuluyang lumabas ng aking silid.

Bumiling ako patalikod sa bintana at hindi ako agad pumikit. Iniisip ko lang kung anong bagay ang hinagis ng lola sa labas ng bintana. At ano ang ibig niyang ipahiwatig nang sabihin niyang “…wala na ang hangin…?”

Ilang beses ko na nga bang napansin na sa tuwing hatinggabi ay sinisilip niya ang aking silid. May sekretong di ko nalalaman kayang itinatago ang aking lola? Bakit nakasubaybay siya sa aking pagtulog? Ang mga katanungan ko sa aking isipan .Matagal bago ako nakatulog muli.

Muling nagpakita ang buwan. Maaliwalas ang buong kapaligiran. Banayad na ang hanging kanina lang ay tila unos.

Samantala.

Gising sa kanyang silid ang matanda. May hinahanap siya sa lumang cabinet na yari pa sa inukit na narra. Hinango ang mga nakasalansan na mga damit. Isa-isang iniladlad. Hanggang sa matagpuan niya ang isang piraso ng malapad na panyong puti. Naupo ang matanda sa gilid ng higaan. At inilatag ang malapad na panyo. Bakas sa mukha ng matanda ang pag-aalala habang pinagmamasdan ang panyo.

Maya-maya pa’y umusal siya ng mga litanyang s’ya lang ang nakakaalam. Nakapikit ang mga at nabukas ang mga palad na nakapatong sa nakalatag na panyo. Patuloy siya sa pagbigkas. Pabilis. Pabilis ng pabilis. Hanggang sa….

Sundan sa biyernes...

Anino't Panaginip ni Eliah :2

Pahina 2

Napatitig ako sa buwan na halos matakpan ng ulap. Magtatago sa likod ng ulap at pagkuwa’y lilitaw na parang nakikipaglaro sa akin ng taguan.

Naramdaman ko ang dahan-dahang paglamig ng hanging nagmumula sa nakabukas na bintana ng aking silid. Kaya’t bahagyang itinaas ko ang kumot hanggang dibdib.

Nakatitig pa rin ako sa buwan. Napakaliwanag at kayningning ng kanyang mga sinag.

Nakatitig pa rin… Titig… Hanggang ang buong kabuuan na lang niya ang nakikita ko.

Ibig kong luminga, lumingon at ikutin ng aking paningin ang buoong kapaligiran upang makita ko ang abot ng kanyang maningning na liwanag, ngunit tila magneto ang buwang hinihigop ang aking pansin.

Humihip ang hangin. Naulinigan ko ang galaw ng dahon sa puno. At ang paglapat ng mga bumabagsak na tuyong dahon mula sa mga sanga ng puno. Ang lagislis ng mga dahon ng kawayan na nasa gawi kong likuran.

Unang naramdaman ko ang mga siit at tuyong dahon ng damo sa aking talampakan. Pangalawa ang dampi ng malamig na hangin. Inapuhap ko ang kumot nguni’t namalayan kong nakatayo na pala ako.

Higit pa akong nagtaka kung bakit wala ako ni isang saplot sa katawan.

Nilibot ko ng tanaw ang paligid at malaking katanungan sa isip ko kung bakit ako nasa gitna ng kakahuyan.

"Ano ang ginagawa ko rito…?” bulong sa sarili ko.

Lumalakas ang galaw ng hangin sa paligid. Animo’y ipu-ipo at umaangat ang mga tuyong dahon paikot sa akin na tila sumasayaw.

Humutok din amg mga sanga ng puno na parang ibig akong haplusin. Pero walang bagay na dumampi sa katawan ko kahit na malakas ang hangin.

“Ano ba talaga ito..?” bulong kong muli. “Hindi ko maintindihan ang nagyayaring ito”

Gusto kong humakbang paurong. Palayo sa lugar na yun nguni’t wala akong lakas o tila isang tuod akong itinulos sa pagkakatayo.

Sa gawing kanan ay may mga huni ng maliliit na mga hayop akong naririnig, parang nag-uusap. Hindi karaniwan ang kanilang mga huni.

“Eliahhh… Eliahhh…” tinig na nagmumula sa di kalayuan..Sa gawing kaliwa ko.

Sundan sa next friday...

Anino't Panaginip ni Eliah

The “Anino’t Panaginip ni Eliah”

is a short blogstory by Kuya Gil.

It’s all about Eliah’s unforgettable

experience from the unknown

zone where some unexplained

things are lies beyond the reality.

Eliah is about to discover the real

meaning of Faith and Love

which he never know it since

his childhood. And Eliah is about

to pay all the sins of his parents

from the Dark world.

Will he survive? Or will he never

go back to the real world?

Anino't Panaginip ni Eliah :1

Pahina 1

Minsan tinatanong ko sa aking sarili kung kaya ko bang ikuwento ang aking naging karanasan noong kabataan ko pa. Mga edad 17 ako noon nang dumating sa mura kong buhay ang kakaiba at di ko malilimutang karanasan.

Ilang araw lang nakakaraan ng magdaos ako ng ika-labing pitong kaarawan sa bahay ng aking Lola Azon, ang nanay ng mama ko sa kabundukan ng Nueva Ecija.

Napakagandang lugar ang lupang kinagisnan ko. Malayo sa polusyon kung ikukumpara sa kabayanan na kinaroroonan ng mga mama at papa ko. Napapaligiran ng mga matataas at mayabong na mga puno.

Malawak ang bakuran na nasasakupan ng lupain ng lola ko. Malaya ko itong nalilibot at madalas ding dito kami naglalaro ng mga kaibigan ko.

Mga kawayang pinagtali-tali ang bakod na nakapaligid dito na tinaniman pa ni lolo ng iba’t-ibang halaman sa gilid kaya’t kahit na ligaw na tao o hayop ay di basta makakapasok.

Marami ding mga alagang hayop ang lolo’t lola, gaya ng mga native na manok na malayang gumagala sa loob ng bakuran, itik at pato, may tatlong aso, tatlo rin ang kanilang native na baboy na kagaya rin ng mga manok ay malayang nakakagala sa loob ng bakuran..

Sayang ang kalabaw ng lolo dahil kamamatay lang noong nakaraang buwan.

Sabi ng lola ko ay yun daw sana ang ibebenta para makapag-aral ako ng kolehiyo sa susunod na semester. Mangiyak ngiyak pa nga si lola dahil yun lang daw ang maaari niyang itulong sa mama ko.

Napabuntung-hininga ako.

Nakahiga ako ngayon sa aking papag sa silid sa itaas ng bahay. Sa ibabang silid natutulog ang mag-asawang matanda.

Tatlo lang kami sa malaking bahay na yun. Tatlo ang silid sa itaas at dalawa naman sa ibaba.

Tumagilid ako sa pagkakahiga na nakaharap sa bintana.

Bahagyang liwanag ang banaag ko sa dilim. Galing ang liwanag mula sa nakabukas na bintana na hinahawi ng hangin ang kurtina.

Kita ko ang buwan. Animo’y kabilugan ng buwan. Subali’t sa makalawa pa.

Sundan sa next friday...

Ang mga pangalan ng tauhan at lugar o pangyayari ay di po sinasadyang mabanggit sa kuwentong nakapaloob dito.

Malapit na po...

Magaganap na ang mga Kuwento ni Kuya Gil, mga totoo, mga hindi totoo at pinaghalong totoo at hindi na mga pangyayaring nagaganap buhay ng bawat isa sa atin....

Hummnn.. antok na ako,,, see ya!!!

Hey! Hey! Hey!

This site of blog is all about stories sa likod ng mga kathang isip at katotohanan.

Mag kuwento ng kabaliwan, katotohanan, katatakutan, katatawanan, karanasan, karunungan at marami pang iba.

ABANGAN!